و خط زد آخر صفحه نوشت از اول...

از همتون ممنونم که همراهم بودین و به جبران این همه لطف از خدا می خوام دلتون همیشه شاد و لبتون  خندون باشه.

این شعر رو به همه ی اونایی تقدیم می کنم که احساس مادرانه تو وجودشون لبریزه

می خواست تا در خیالش بال کبوتر بسازد

مثل هوا تازه باشد او را معطر بسازد

پروانه ها را خبر کرد دور و بر او بچرخند

وقتش رسیده که چیزی از عشق بهتر بسازد

برداشت تکه گلی را باران گرفت و به خود گفت

حالا چه بهتر که او را با دیده ی تر بسازد

با خود تصور نمی کرد خشت و گل نرم او را

فرصت نشد تا برایش یک قلب دیگر بسازد

دریا که نه !آسمان نه!یک کوه آتشفشان شد

تا شعله ی زندگی را در او مکرر بسازد

آرام آرام دنیا چرخید و هستی ورق خورد

تا اینکه او یک فرشته با نام مادر بسازد

روز مادر مبارککککککککککککککککککککککککککککککککککککککککک

یه لحظه چشمتونو ببندین و از ته دل برام دعا کنید من این روز ها یه مشکل کوچیک دارم که .............

این بار هم من از تو می بازد بخندانم

لبخند هایم رنگ می خواهد بخندانم

اما اگر شاید نباید بود یا نابود

بد باش و با این فکر های بد بخندانم

آدم نبودم نیستم دیوانه ام یعنی

خوش میشوم با هر چه پیش آمد بخندانم

دیوار ها کوتاه سقف آسمان کوتاه

دنیا خودش را هم نمیفهمد بخندانم

شاید خدا رحمش گرفت و باز هم خندید

یا با تمسخر گفت ای مرتد بخندانم

اشکم سکوتم گریه ام چیزی به جز من نیست

حد می زنی من را ولی بی حد بخندانم

ساده است ،خيلي ساده من مثل تو بيمارم

بيمار شايدنه! ولي حس ميكنم این را

بر شانه هايت سال هاي سال،آوارم

شب ها فقط كابوس و الكل ،دود بعد از دود

آتش زدم اين روز ها را مثل سيگارم

سيگار طعم تلخ لب هاي تو را مي داد

با شيطنت رد مي شد از پستوي افكارم

از يك هم آغوشي ميان راه بر گشتم

حال خوشي دارم از اين مستي كه ناچارم............

 -چون دست هايم سرد چون خيلي دلم سرد است

چون گفته اي بس كن برو ديگر نيازارم

....پك ميزنم اين لحظه را خيلي عميق آخر

دنياي مستي،راستي!!من دوستت دارم

پیله ام را شکسته شاخه ی توت

هق هق ام بغض شد دلم ترکید

ناله ام مانده در گلوی فلوت

مرگ بازی گرفته روح مرا

می کشد بی جلال و بی جبروت

آی حوا!!گناه من که نبود

بیشتر از گناه در ملکوت؟؟؟

نیستم روی این زمین سیاه

من کجایم ؟کجای این برهوت

دست و پا میزنم صدا بشوم

مانده ام روی دست های سکوت

از همین نقطه می رسم به خودم

می روم تا فراتر از الموت

سرکشی می کنم به سبک خودم

من به پرواز می رسم نه سقوط

دلتنگی از غم نیاسودن بزرگ است

بال تو را در دست می گیرم کبوتر

دستت برای بال های من بزرگ است

در من خیال پر گشودن هست اما

این آسمان این آبی روشن بزرگ است

یک کهکشان سیاره در ذهن من و توست

در من فقط منظومه ی مردن بزرگ است

خورشید را در من بسوزان شعله ور باش

روحی که آتش می زند حتما بزرگ است

حالا کبوتر پربزن دیوانگی کن!!!!!!!!!!!!

 من پر زدم مردم ولی بودن بزرگ است